تبليغاتX
لحظه های بارانی

لحظه های بارانی

متون ادبی و یادداشتهای نویسنده

 

 

عشق است انتهای هیاهو برای من

دست خداست بال پرستو برای من

 

 

 

 

 

 

+نوشته شده در دوشنبه 1388/07/20ساعت5:49توسط وحیده | |

 

سلام  دوستان

امروز  به بهانه ی مطالعه کتاب یکی از دوستان  شاعرم یادی از دیار بلخ می کنم .ضمن آرزوی کامیابی های بیشتر برای این دوست جوان شاعر

 

مچموعه شعر   خارهای  حسود   از سهراب سیرت

 سیرت متولد متولد ۱۳۶۹ خورشیدی در مزار شریف ولایت بلخ است . و دو شعر از او

 ۱

صبح زود آمده

چه کنم تا که دل  بی پدر آرام شود؟

کفتر کوهی آواره کمی رام شود

چه کنم تا که در این کوچه قدم بگذاری؟

نام تو نقش به دیوار و در و بام شود

گل کند باغ انار از هوس رخسارت

چشم خرمایی ات آیینه ی بادام شود

چه کنم تا که ترا باز ببینم ای ماه !

صبح زود آمده ام زود رود شام شود

 اگر از راه رضایت به تو کس دست نیافت

هر که راضی ست که در راه تو بد نام شود

عشق آیینه ی رسوا شدن "حلاج " است

جاودان می شود آن روز که اعدام شود

 ۲

پس از تو ...

ترا  ای مرد آتشزاد ! ای آیینه ی انسان!

تمام سقف های روشن اندیشه ها حیران

در آن جا "شمس "با تو در کنار حوض کوثرمست

در اینجا "بشنو از نی چون حکایت می کند" قرآن

در اینجا گبر و ترسا و مسلمان عاشقان تو

در آنجا سایه طوبی  علی ساقی  خدا مهمان

... و حالا سخت بی جان است بی رنگ و پریشان است

پس از تو سرزمین تشنه و تابنده عرفان

پس از تو کوچه های بلخ تاریک اند  خاموش اند

پس از تو فصل های" هفت شهر عشق" بی باران

پس از تو زادگاهت هرزه و لیلام و تاریکی ...

پس از تو خوابگاه و  خانقاه  و مسجدت ویران

 

 

 

 

+نوشته شده در شنبه 1388/06/14ساعت8:5توسط وحیده | |

 

سلام 

پس از روزها دوری

 

 

نگاهم

سٌر می خورد 

روی پل های دیروز

خدا به دلم انداخته است

خرابه های خاطرم

آباد می شود

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه 1388/05/28ساعت13:58توسط وحیده | |

 

به یاد  وطن  از استاد جواهری

 

هی بیایید که دل را به تماشا ببریم

دل شیدا شده را جانب دریا ببریم

گرچه این شهر قشنگ است ولی آن خوشتر

کاین تن غمزده را کابل زیبا ببریم

                 ****

خنده کن، شادیمان ، خانه ی دلهاست وطن

گلشن مهر و وفا ، کشور " بابا "ست  وطن

به جمال و به جوانی ، به تبسم ، به نشاط

مثل گل ، پر کشش و مثل تو زیباست وطن

 

        " یحیی جواهری "۱۰ /۲/۸۳

 

+نوشته شده در چهارشنبه 1388/04/03ساعت7:26توسط وحیده | |

 

سلام

 

 

بند دل شهر کنده می شد

وقتی

آخرین سرباز کفشهایش را

محکم می بست

مادر که خدا خدا می کرد

چشمش را به قاب عکس می سپرد

 

امروز

قبرهای بی نشان

خشت های محکم بنا کرده اند

فردا

سربازان نمی میرند  ...

 

+نوشته شده در شنبه 1388/02/19ساعت9:46توسط وحیده | |

 

 

من قد کشیده ام

 

کوچه ی باران خورده ی را به یاد می آورم

دو ردیف دروازه

چوبی

آهنی

خاک

نم

دیوار کاهگلی که دف میزند

من که می رقصم

با فرشتگان

 

پسرها

دخترها

و غروب که

" نخود نخود هر که رود خانه ی خود…."

 

 

 

خواب نمیبینم

مادر در چشمانم نقاشی کرده

آب

محبت

گل دسته ها

و نماز را

تا پر رنگ بماند

مثل

مونالیزا......

 

 

بوع نعنا مستم میکند

و همایون که هنوزبعد از سالها

 دکاندار است

من  که خطوط پشانی اش را به یاد ندارم

اینجا

کوچه ی عشق است

با دو گلدسته

 

 

مادر نقاشی میکند

ایمان را

تا یادم بماند……..

حالا که دلم می تپد

چشمم وضو میگیرد

تا مادر نقاشی بکشد

کوچه ی بن بستی را که

به عشق

ختم می شود

و من

شانه به شانه ی

کوچه

دروازه ها را می زنم

تق

تق

تق  ......

 

 

+نوشته شده در دوشنبه 1388/01/24ساعت10:47توسط وحیده | |

 

امشب کابل روشن است

شاید هنوز بیداری ...

 

+نوشته شده در یکشنبه 1388/01/16ساعت7:13توسط وحیده | |

 

http://perspolis1370.blogfa.com/8701.aspx

گامهای سبزت ترانه ی آرام زندگی است 

برای آمدنت بی صبرانه نفس می کشم

                                                  بهار

 

سردم

 بهار می شوم تا بیایی و تنم به نوازشت شکوفه باران شود


 

+نوشته شده در سه شنبه 1387/12/20ساعت11:31توسط وحیده | |

 

و باز .........

 

دریاهای جهان به نامت متلاطم شده اند

نا خدای مهربان !

رودهای سرزمینم شهیدان تو را غسل داده اند بی کفن

کشور گشای فاتح

جهان برایت مرزی نمی شناسد

حتی در جزیره های بکر

حتی زبان برای تو سخنی است سبز

 سبزیم ما

سبز است سرخ ترین واژه های ما

با نام تو

ای کشور گشای فاتح .................

 

+نوشته شده در یکشنبه 1387/11/27ساعت11:48توسط وحیده | |

 

 

 

چشمانم ثابت کرده

                             از آسمان بزرگتر است

                                                     که تو را دارد

                                                             

 

ثابت کرده  می خروشد

                                      حتی

                                            آبی تر از

                                                      اطلس !

 

مادرم می گوید :گرمترین فصل سالم

عاشق ترین دختر تابستان

 

مادرم را دوست دارم

                        و تو را

                               مثل آب

                                        مثل زندگی

 

بهار که می شوم

لبانم شکوفه می زند تو را

                                 با عطر مریم

اما

می ترسم از غروب

                       قمچینی سرخ که نشسته بر دل آسمان

                                                                          و فریاد جغدی که هوو می زند

                                                                                                             در خرابه های غریب !

 

 

می بندم چشمانم را که این بار

                                         ستاره می بارد

                                                            شاید

                                                                  نقش تو بر دلم بنشیند.

 

 

                           

 

+نوشته شده در چهارشنبه 1387/11/23ساعت8:33توسط وحیده | |