به نام آغازی که پایان هر آغازیست

   سلام به تمام دوستانی که  دوستشان دارم .

  گاهی فکر می کنم دستهای دلم به سوی هیچ آسمانی بلند

  نمی شود . شاید در آن لحظه آسمانم  را گم کرده ام.

  شاید نشانی را ......

  شاید خدا را در سوی دیگر جستجو کرده ام ......

 نه این  بسیار دردناک است .

 روحم  آزرده و جسمم رنجور و خسته به دنبال حریمی ارام و خلوتی

 شیرین می گشتم .شاید از لحظه های بی جان و سنگین  روزهای

دلتنگی  رها می گشتم.

 زبان دلم را نمی فهمیدم.پای رفتنم را نمی دانستم . شکستنم 

 را نمی شنیدم. سرگردان  به سوی مقصدی دلخواه بودم .......

 حیران

 رفتم  رفتم رفتم  رفتم تا رفت

 دلم به حریمی که می خواست رفت .....

 چند صباحی با خود خلوت کرد در جایی دور.....

چه سرزمین امنی ... چه حریم پرنوری... چه فرصت زیبایی...

 دل به خواسته اش رسیده بود.

 زبانش را فهمیده بودم که زمزمه کنان کسی را می خواند .

 در میان هزاران دل شیدای دیگر  لذت مناجات را تجربه می کرد.

 صدایش در نجوای دیگر راز گویان  پیچیده بودکه کسی را می خواند.

 کسی را به شفاعت می خواست ....

 اشک از پی اشک در دریای طوفانی به صید مروارید ادراک آمده بود

 تا نشانی آسمان را باری دیگر بیابد.

 نمی خواست برگردد اما چاره چیست؟مهلت گذشته بود .

 مجال ماندن نمانده بود.

 باید بر می گشت.

 و حالا بر گشته  دلگیر تر از گذشته

 اما با آرزوی مهلتی دیگر که آن بانوی صبر باری دیگر فرصت دیدار

 بخشد.

 آمین.