تبليغاتX
لحظه های بارانی

لحظه های بارانی

متون ادبی و یادداشتهای نویسنده

 

 

                            چرا راهم را سد ميکنند وقتي جاده خود به بن بست منتهي است ؟

                        چرا اين دل کوچک ميشکنند وقتي خود شکستي به بزرگي يک روياي بزرگ دارد ؟


                    چرا اسمش را خط مي زنند وقتي خود قبلا بر تمام آنچه داشته خط بطلان زده است ؟

            چرا آواره ی رانده شده از ميهن مي خوانندش وقتي مهاجر به دنيا آمده است

       چرا به چراهايش پاسخ نمي دهند

   وقتي چرايي ديگر از او مي خواهند 

 

 

 

+نوشته شده در یکشنبه 1386/06/11ساعت8:11توسط وحیده | |

 

                   آب زنيد راه را هين كه نگار مي رسد


                                     مژده دهيد باغ را بوي بهار مي رسد

 

         بی هیچ مقدمه ای باید گفت کشتی نجات روز های سر در گمی مان              

            در حالی که دریای زندگیها 

                                                 توفانیست

                                                               می آید.

 

         کشتی نشستگان ...

                    آی آدمهای آخر الزمان .... امام زمان می آید

                                                                مژده باد شما را

              مهدي موعود ، منجي آخر الزمان ، همان ساحل آرام و امني است كه

                               بشر درطول تاريخ به دنبال آن بوده است.

                              نقطه تابش خورشيد عدل و آزادي است .

 

      روز ولادت حضرت مهدي (عج )‌ عيدي حقيقي براي همه کساني است که

                 ستم

                  کشيده و در طول

                                       حيات خود

       در برهه هاي مختلف تاريخ ، ناملايمات بسيار را تحمل کرده اند ، بدان اميد که

       روزي به ساحل نجات برسند.

 

           این روز بزرگ بر همه منتظران مبارک باد .

            آری او خواهد آمد

             می آید و دل رنجیدگان را درمان خواهد کرد

              او روح آرام آرامش و آبادانی جان است

               او کشتی نجات است

 

 پیشاپیش میلاد آن ستاره آسمان ولایت ... آن گل بوستان نبوت بر شما مبارک باد.

 

                  ***********************************************************

 دشت روشن شده از روشنی رخسارت


ابر بیداری در غربت ما می بارد


بال اگر ذوق پریدن دارد


صبح اگر میل دمیدن دارد


باغ اگر سبز تر از سبز آمد


برکت آب زلالی است


که از چشم ترت می بارد


باغ بیدار است


باغبان با تپش قلب تو این مزرعه را


سرخ تر می کارد


ای که امکان بهار و آبی


بی اشارات دو چشم تو زمین می پوسد !


تو چنانی که بهار


از دم گرم تو بر می خیزد



(( سلمان هراتی ، شاعر معاصر ))

 

 





+نوشته شده در یکشنبه 1386/06/04ساعت11:29توسط وحیده | |