| تبليغات | X |
|
از پایان شروع میکنم از غروب ... از اخرین حضور از سردی نگاهی که دیگر به رویم روی نمی گرداند از پرنده ی رها شده از قفس ... و جاده ای که انتهایش شاید به آسمان اگر نیست به مقصد هم نیست زمین و زمان در یک لحظه به خط پایان می رسد آن زمان که تو دیگر مهربانی خویش را دریغ می کنی پرنده مهاجرم
یاس سپیدم
بال پروازم شاید تو می دانستی که پرنده شدن آسان است شاید می دانستی که عطر حضورت باغ وجودم را بهار می کرد شاید می دانستی که هیچ کبوتری با یک بال به اوج نمی رسد پس.... چرا هجرت گزیدی ؟ چرا رفتی و بهارم را خزانی کردی ؟ چرا بال رویاهایم را شکستی ؟ چرا.......... چرا سنگ صبور خاطرات دیروزم شدی ؟ چرا بهانه ی دل تنگی هایم شدی ؟ چرا یادت را زیباترین خاطره ی تلخم ساختی ؟ پرنده ی من ... مرغ احساس من ... یاس پر پر من ............
اینک این یاد توست که زخمه بر روح انگشتانم میزند و شعر خاطرات توست که زمزمه ی این لوح میگردد این چه حسی است که با یادت نه میتوانم بگویم ؟ نه بنویسم ؟ شاید اگر تو بخواهی شاید امروز اینجا بودی و مرا رها کردی از خودم و به دنیای غریبت خواندی و مهمان یک لحظه مهربانی بی دریغت ساختی تا بی واسطه یک لحظه لبخندی توام با صد درد و حسرت داشته باشم چرا که من امروز مهمان خاطر تو بودم
هرگزم یاد تو از لوح دل و جان نرود هرگزم هرگزم
خدایا با همه عصیان ها و سرکشی هایم ... با تمام غفلت ها و نسیان هایم ...با یک یک تمردها گناهانم ...با لحظه لحظه کوتاهی هایم... آستانی را جز درگاه تعالی تو شایسته تعظیم و بندگی نیافتم ... پس ای بخشنده ی متعال به صمدیتت سوگند ... به هوشمان دار و روزنه های مشعشع هدایت را در جان ما رونق بخش. الهی با تمام جود و سخایت مرا به ضیافتی فرا خواندی که در آن همه کرم و رحمت تو متجلی است... آکنده از خلوص و صفا .. مملو از شور و شعور و مالامال از عشق و نیاز..... بار الها در آستانه ی اذان و تکریم و تکبیر تو جان جهان زنده به زمزمه ذکرت می شود...چگونه جان بی رمق من از ادراک نامت و از زمزمه ی ثنایت جان نگیرد ؟ چه لذتی دارد حضور در یک مهمانی بزرگ سراسر نور و معرفت.... چه کرامت و عزتی بخشیدی مرا ای پروردگارجهان و جهانیان ! که من بنده را به خوان پر نعمت خویش فرا خواندی....... عبد میهمان و معبود میزبان ! بار الها مرا توفیق ده تا این ایام را هر چند اندکی از آن باقی مانده ارج گذارم. مرا توان ده تا از عهده ی این مسئولیت میهمان بودنم برآیم. مرا قدرت بخش تا بر شیطان نفس فائق آیم .. تا در حضور سبز تو زمزمه گر ثنا و وفا و کرم تو باشم.. اینک چندین و چند روز از آن گذشته از فصل دعا و گاه استجاب کلاس درس سازندگی روح و روان و تمرین بندگی خدایا هر روزش که میگذرد احساس می کنم که چقدر کم بهره گرفتم از این ماه بزرگ ! احساس می کنم چقدر در خواب بوده ام و چقدر از دست داده ام فرصت استغفار را اما چون نیک می نگرم می بینم تو چقدر بزرگی و کریمی......... تو چقدر مهربان و شفیقی ... چقدر فرصت دادی من عاصی را ..... گفتی که " بخوان مرا تا استجابت کنم شما را " چقدر بر خود می بالم که خدایی چون تو دارم و ایمان دارم که جز تو خدای دیگری نیست..... الهی و ربی من لی غیرک پس خدای من حال که جز تو کسی را ندارم ... تو را به عظمت این ماه بزرگ سوگند که ما را به خاطر تمام بدی هایمان ببخش.... ا لهی با دستان خالی آمدن عیب نیست ... با دستان خالی برگشتن عیب است من این دستان خالی را ... این قنوت سراسر نیاز را به آستان رفیع تو بلند کرده ام تا از آن شکوفه های استجابت بچینم. نگذار رمضان برود و من خسران زده باشم که اگر از من بپرسند از کجا آمده ای و چه آورده ای ؟می دانی چه می گویم ؟ می گویم از خانه ی دوست و ... و خجالت می کشم بگویم با دستان خالی ............. الهی فرصت اندک است مرا با دستان خالی بر نگردان....
|
About
Archivesمهر 1388شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 Links
محمدبصیر سلیمانخیل
مسافر بلخ |
