| تبليغات | X |
|
تقدیم به تمام مریم ها آموی چشمانت چه شورانگیز امواجی از شهد و غزل دارد زیــــــبای من گویا دلت امشب با من سر جنگ و جدل دارد یک دشت لیلی،تشنگی از من طغیان هلمند و هری از تو این اخـــمها،ابـــــــرو کشیدنها چشــمانت از روز ازل دارد شعر دل و شعر شکست از من احساس گرم شاعری از تو با من بخوان این بیــــــت رابنگر ، دل بی تو آهنـگ اجـل دارد آری دل بــــــــــــودای بی جانی جا مانده در بن بست ابرویت با خنده هایت می کشی ما را این مرگ هم طعم عسل دارد مریـــم نگاهش در شبی تاریک یک کهکشان ماه و زحل دارد در آخرین برگش گل مریــــــــم رویـــــــای بــــــاران حمل دارد
در روزت تحفه ایی ندارم به تو بدهم جز یک ورق سپید با یک سطر نانوشته که وجودم را در حضورت بی رنگ می نویسم. امروز غمی به اندازه ی تمام رویاهای خاک خورده ی کودکی دارم . تو می گفتی بنویس آب ! می نوشتم حیــــــــــــــــــــــــــــــــات ... می نوشتم زندگــــــــــــــــــــــــــــــــی... و تو حیاتم دادی زنده ام کردی کودک که بودم لحظه می شمردم تا بزرگ شوم تا بگویم آب یعنی حیات یعنی زندگی اما رویای آبم را خاک کردند آب را گل آلود کردند و حیات را قطعه قطعه به کام جانم ریختند . معلم چگونه بنویسم از تو ؟! تو که با تمام واژه های نابت هنوز حرف حرف نا گفته هایی به سنگینی یک خروش توفنده ی دریا در دل داری ؟ و دریا چگونه بند می شود ؟ اقیانوس چگونه سد می شود ؟ معلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمم من شکوهت را در کرانه ها می نویسم روی شنها.. بی نوشته .. بی سطر یک سطر نا نوشته برای تو
|
About
Archivesمهر 1388شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 Links
محمدبصیر سلیمانخیل
مسافر بلخ |
