تبليغاتX
لحظه های بارانی

لحظه های بارانی

متون ادبی و یادداشتهای نویسنده

 

و باز .........

 

دریاهای جهان به نامت متلاطم شده اند

نا خدای مهربان !

رودهای سرزمینم شهیدان تو را غسل داده اند بی کفن

کشور گشای فاتح

جهان برایت مرزی نمی شناسد

حتی در جزیره های بکر

حتی زبان برای تو سخنی است سبز

 سبزیم ما

سبز است سرخ ترین واژه های ما

با نام تو

ای کشور گشای فاتح .................

 

+نوشته شده در یکشنبه 1387/11/27ساعت11:48توسط وحیده | |

 

 

 

چشمانم ثابت کرده

                             از آسمان بزرگتر است

                                                     که تو را دارد

                                                             

 

ثابت کرده  می خروشد

                                      حتی

                                            آبی تر از

                                                      اطلس !

 

مادرم می گوید :گرمترین فصل سالم

عاشق ترین دختر تابستان

 

مادرم را دوست دارم

                        و تو را

                               مثل آب

                                        مثل زندگی

 

بهار که می شوم

لبانم شکوفه می زند تو را

                                 با عطر مریم

اما

می ترسم از غروب

                       قمچینی سرخ که نشسته بر دل آسمان

                                                                          و فریاد جغدی که هوو می زند

                                                                                                             در خرابه های غریب !

 

 

می بندم چشمانم را که این بار

                                         ستاره می بارد

                                                            شاید

                                                                  نقش تو بر دلم بنشیند.

 

 

                           

 

+نوشته شده در چهارشنبه 1387/11/23ساعت8:33توسط وحیده | |

 

سلام به دوستان خوبم

مدتی بود از دوست  خوبم مریم جان تاران بیخبر بودم  .شاید فکر میکردم از یادش رفته ام .

اما نه !

 

 

یادم رفته بود

باران !

خدا  هنوز تو را به من هدیه می دهد.

 

+نوشته شده در چهارشنبه 1387/11/16ساعت11:23توسط وحیده | |

 

سلام به دوستان عزیزم که این دریچه را تحمل میکنند . چندی است که هیچ  هوای نوشتن ندارم.

و این کوتاه در جواب دوستانی که اعتراض کرده اند.

 

 

روزی که خاک را قسمت کردند

نصیبم حسرت بود

روزی که آسمان نفس نمی کشید

زمین مرا  قی  کرد

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه 1387/11/09ساعت6:56توسط وحیده | |