| تبليغات | X |
|
آه زمستان ! چه سرد و بی محبتی ! سرمایت استخوانم سوخت و از قلبم قندیل ساخت برف از آسمان بارید و من از چشم تو .... مروارید مروارید .... غلتیدم برف بارید دست افشان و رقص کنان من از چشم تو .... نالان و لرزان برف در قلب زمین جای گرفت و من ........ ؟؟؟ تو حتی چشمت را پاک نکردی چه مظلومانه و غریب رهایش کردی ! تا این بلورهای گرم و غلتان سوز آهی شود سرگردان .
زمستان ! چه سرد و بی رحمی بی محبتی
محرم آمد تا بار دیگر آتش عطش شرمسار سینه های عطشان لشکر عشق باشد . آمد تا آزادگی و حریت هر چند در حصار خصم باشد آزاده بماند .
از پایان شروع میکنم از غروب ... از اخرین حضور از سردی نگاهی که دیگر به رویم روی نمی گرداند از پرنده ی رها شده از قفس ... و جاده ای که انتهایش شاید به آسمان اگر نیست به مقصد هم نیست زمین و زمان در یک لحظه به خط پایان می رسد آن زمان که تو دیگر مهربانی خویش را دریغ می کنی پرنده مهاجرم یاس سپیدم بال پروازم شاید تو می دانستی که پرنده شدن آسان است شاید می دانستی که عطر حضورت باغ وجودم را بهار می کرد شاید می دانستی که هیچ کبوتری با یک بال به اوج نمی رسد پس.... چرا هجرت گزیدی ؟ چرا رفتی و بهارم را خزانی کردی ؟ چرا بال رویاهایم را شکستی ؟ چرا.......... چرا سنگ صبور خاطرات دیروزم شدی ؟ چرا بهانه ی دل تنگی هایم شدی ؟ چرا یادت را زیباترین خاطره ی تلخم ساختی ؟ پرنده ی من ... مرغ احساس من ... یاس پر پر من ............ اینک این یاد توست که زخمه بر روح انگشتانم میزند و شعر خاطرات توست که زمزمه ی این لوح میگردد این چه حسی است که با یادت نه میتوانم بگویم ؟ نه بنویسم ؟ شاید اگر تو بخواهی شاید امروز اینجا بودی و مرا رها کردی از خودم و به دنیای غریبت خواندی و مهمان یک لحظه مهربانی بی دریغت ساختی تا بی واسطه یک لحظه لبخندی توام با صد درد و حسرت داشته باشم چرا که من امروز مهمان خاطر تو بودم هرگزم یاد تو از لوح دل و جان نرود هرگزم هرگزم
خدایا با همه عصیان ها و سرکشی هایم ... با تمام غفلت ها و نسیان هایم ...با یک یک تمردها گناهانم ...با لحظه لحظه کوتاهی هایم... آستانی را جز درگاه تعالی تو شایسته تعظیم و بندگی نیافتم ... پس ای بخشنده ی متعال به صمدیتت سوگند ... به هوشمان دار و روزنه های مشعشع هدایت را در جان ما رونق بخش. الهی با تمام جود و سخایت مرا به ضیافتی فرا خواندی که در آن همه کرم و رحمت تو متجلی است... آکنده از خلوص و صفا .. مملو از شور و شعور و مالامال از عشق و نیاز..... بار الها در آستانه ی اذان و تکریم و تکبیر تو جان جهان زنده به زمزمه ذکرت می شود...چگونه جان بی رمق من از ادراک نامت و از زمزمه ی ثنایت جان نگیرد ؟ چه لذتی دارد حضور در یک مهمانی بزرگ سراسر نور و معرفت.... چه کرامت و عزتی بخشیدی مرا ای پروردگارجهان و جهانیان ! که من بنده را به خوان پر نعمت خویش فرا خواندی....... عبد میهمان و معبود میزبان ! بار الها مرا توفیق ده تا این ایام را هر چند اندکی از آن باقی مانده ارج گذارم. مرا توان ده تا از عهده ی این مسئولیت میهمان بودنم برآیم. مرا قدرت بخش تا بر شیطان نفس فائق آیم .. تا در حضور سبز تو زمزمه گر ثنا و وفا و کرم تو باشم.. اینک چندین و چند روز از آن گذشته از فصل دعا و گاه استجاب کلاس درس سازندگی روح و روان و تمرین بندگی خدایا هر روزش که میگذرد احساس می کنم که چقدر کم بهره گرفتم از این ماه بزرگ ! احساس می کنم چقدر در خواب بوده ام و چقدر از دست داده ام فرصت استغفار را اما چون نیک می نگرم می بینم تو چقدر بزرگی و کریمی......... تو چقدر مهربان و شفیقی ... چقدر فرصت دادی من عاصی را ..... گفتی که " بخوان مرا تا استجابت کنم شما را " چقدر بر خود می بالم که خدایی چون تو دارم و ایمان دارم که جز تو خدای دیگری نیست..... الهی و ربی من لی غیرک پس خدای من حال که جز تو کسی را ندارم ... تو را به عظمت این ماه بزرگ سوگند که ما را به خاطر تمام بدی هایمان ببخش.... ا لهی با دستان خالی آمدن عیب نیست ... با دستان خالی برگشتن عیب است من این دستان خالی را ... این قنوت سراسر نیاز را به آستان رفیع تو بلند کرده ام تا از آن شکوفه های استجابت بچینم. نگذار رمضان برود و من خسران زده باشم که اگر از من بپرسند از کجا آمده ای و چه آورده ای ؟می دانی چه می گویم ؟ می گویم از خانه ی دوست و ... و خجالت می کشم بگویم با دستان خالی ............. الهی فرصت اندک است مرا با دستان خالی بر نگردان....
آب زنيد راه را هين كه نگار مي رسد بی هیچ مقدمه ای باید گفت کشتی نجات روز های سر در گمی مان در حالی که دریای زندگیها توفانیست می آید. کشتی نشستگان ... آی آدمهای آخر الزمان .... امام زمان می آید مژده باد شما را مهدي موعود ، منجي آخر الزمان ، همان ساحل آرام و امني است كه بشر درطول تاريخ به دنبال آن بوده است. نقطه تابش خورشيد عدل و آزادي است . روز ولادت حضرت مهدي (عج ) عيدي حقيقي براي همه کساني است که ستم کشيده و در طول حيات خود در برهه هاي مختلف تاريخ ، ناملايمات بسيار را تحمل کرده اند ، بدان اميد که روزي به ساحل نجات برسند. این روز بزرگ بر همه منتظران مبارک باد . آری او خواهد آمد می آید و دل رنجیدگان را درمان خواهد کرد او روح آرام آرامش و آبادانی جان است او کشتی نجات است پیشاپیش میلاد آن ستاره آسمان ولایت ... آن گل بوستان نبوت بر شما مبارک باد. *********************************************************** دشت روشن شده از روشنی رخسارت
می دانید امروز روز تولدم بود ؟ و من از خدا خواستم که تمام لحظه هایم را سر شار از عشق کند. توام با نفس صبح عطر سلامت و سایه صبوری پدر صفای مادر این ساده ترین خواست من از خدایی است که مرا آفرید.
پدر مهربانم هیچ هدیه ای ندارم که جبران زحماتت گردد. جز اینکه با تمام وجود بگویم : (دوستت دارم ) و ( روزت مبارک )
میدونی بی مقدمه بهت بگم امروز به یادت بودم نمی دونم اما چرا ازت نمی رنجم.. چرا ازت خسته نمی شم ؟ چرا ازت بدم نمی آد؟ چرا؟ اما من هیچوقت هیچوقت خستگی نگاهت را در اولین کلام از یاد نمی برم. هیچوقت سکوت چشمانت را در بیان رازهای نا گفته ات از یاد نمی برم. هیچوقت سنگینی سنگین ترین غصه ای که بر دلت خنجر زده بود را از یاد نمی برم. و یا آن شکی را که شاید هیچگاه .... هیچگاه از قلبت بیرون نرود. و با ان روزها را سپری می کنی . هیچ کدام را از یاد نمی برم. امروز به یادت بودم نمی خواستم بیا ندیشم که آنسو تر ها کسی هست که دل را می آشوبد. اما به یادت بودم. کلام در می ماند و زبان لباس آزرم در می پوشد. از که پنهان می کنی؟ بنویس بگو فریاد بزن اما نمی شود گفت ...نوشت یا فریاد زد. باز هم نشد گفت آنچه می باید گفت را. .................................................... نه گمان مبر .................................... حقیقت چیز دیگریست.
سلام به صفای دل شما من امروز خدا را در سلامی بی ریا به بندگانش جستجو می کنم. سلامتی و سلام هدیه ی همیشگی تقدیرتان.
به نام آغازی که پایان هر آغازیست سلام به تمام دوستانی که دوستشان دارم . گاهی فکر می کنم دستهای دلم به سوی هیچ آسمانی بلند نمی شود . شاید در آن لحظه آسمانم را گم کرده ام. شاید نشانی را ...... شاید خدا را در سوی دیگر جستجو کرده ام ...... نه این بسیار دردناک است . روحم آزرده و جسمم رنجور و خسته به دنبال حریمی ارام و خلوتی شیرین می گشتم .شاید از لحظه های بی جان و سنگین روزهای دلتنگی رها می گشتم. زبان دلم را نمی فهمیدم.پای رفتنم را نمی دانستم . شکستنم را نمی شنیدم. سرگردان به سوی مقصدی دلخواه بودم ....... حیران رفتم رفتم رفتم رفتم تا رفت دلم به حریمی که می خواست رفت ..... چند صباحی با خود خلوت کرد در جایی دور..... چه سرزمین امنی ... چه حریم پرنوری... چه فرصت زیبایی... دل به خواسته اش رسیده بود. زبانش را فهمیده بودم که زمزمه کنان کسی را می خواند . در میان هزاران دل شیدای دیگر لذت مناجات را تجربه می کرد. صدایش در نجوای دیگر راز گویان پیچیده بودکه کسی را می خواند. کسی را به شفاعت می خواست .... اشک از پی اشک در دریای طوفانی به صید مروارید ادراک آمده بود تا نشانی آسمان را باری دیگر بیابد. نمی خواست برگردد اما چاره چیست؟مهلت گذشته بود . مجال ماندن نمانده بود. باید بر می گشت. و حالا بر گشته دلگیر تر از گذشته اما با آرزوی مهلتی دیگر که آن بانوی صبر باری دیگر فرصت دیدار بخشد. آمین.
آمدی در خلوت تنهاییم....شادم از این لحظه ها بارانی است با دوستان نازنین و......... بهار در راه است آهسته و خرامان طی طریق می کند می آید با نسیم دل انگیز عاشقی.. بغل بغل گل و لاله و سنبل........ با خیمه و خرگاه سبز چمن...... با آرزوهای شیرین کودکانه...... این صدای پای بهار است خوب بشنو... چکاوک می خواند...بلبل می سراید...رود می خروشد...ابر میرقصد ازلبخند نسیم. برق از چشمان آسمان کنده می شود اشک شوق می بارد زمین از این همه هیاهو به وجد می اید چه تصویر زیبایی است حیات دوباره زمین تولد طرواتی دیگر کسی از دور می خواند: غوچی غوچی بهار شد فصل گل انار شد این را کودکی می خواند که سالها آرزوی بهاری بی غبار داشت. بهاری عاری از دود و باروت. توام با آرامش کودکی از دیار خسته اما امیدوار افغانستان.
خواب دیدم همه گل بودیم..... من ...نسرین...نسترن...نرگس... لاله...ارکیده...مریم...شب بو...شبانه... و گلهای دیگر !!!! باغ پر بود از گل و طراوت و زندگی و خنده. اما من گل خارا بودم. دستی آمد گل بچیند. آمد و آمد تا مرا دید ...دست برد تا بچیند دستش خلید...دلش شکست...اشکش ریخت. باز قصد چیدن کرد ...همه تن خار شدم و این بار ......... نه بردستش که بر دلش نشستم. آهی کشیدو رفت و دیگر ...... دیگر به باغ نگاهی نکرد........... بیدار که شدم او رفته بود و باغ نبود و جای خشکیده چند قطره اشک بر صورتم مانده بود. بیدار که شدم پژمرده بودم.
سلام دوستان عزیز : حتما می گین چه دیر آپ کردم..... بد جوری می بنده که گاهی فراموش می کنی کی هستی ؟ کجا میری؟ و چی میخواهی بکنی؟ به هر حال امروز با چند نکته کوتاه در خدمت شما دوستان دوست داشتننی هستم. اگر کليد قلبي را نداري قفلش نکن اگر کسي را دوست داري خردش نکن اگر دستي را گرفتي رهايش نکن(زدتشت) شرکت نوکيا براي رفاه حال اس ام اس نويسان محترم ايراني يک گوشي جديد طراحي کرده که با فشردن تنها يک دکمه مي نويسه "يه روز يه ترکه............. بيچاره دخترا اگه خوشگل باشن مي گن عجب جيگريه! اگه زشت باشن مي گن کي اينو مي گيره! اگه تپل باشن مي گن چه گوشتيه! اگه لاغر باشن مي گن چه مردنيه! اگه مودبانه حرف بزنن مي گن چه لفظ قلم حرف مي زنه! اگه رک و راست باشن مي گن چه بي حياست! اگه يه خورده فکر کنن مي گن چقدر ناز مي کنه! اگه سري جواب بدن مي گن منتظر بود! اگه تند راه برن مي گن داره مي ره سر قرار! اگه اروم راه برن مي گن اومده بيرون دور بزنه ول بگرده! اگه با تلفن کارتي حرف بزنن میگن زنگ زده به دوست پسرش... فناوری نیروی هسته ای و پیروزی غرورآفرین دانشمندان ایرانی در زمینه بهره برداری صلح آمیز از انرژی هسته ای رو بی خیال..... خودت چطوری؟؟!!! تركه مياد تهران، يه دختر خوشگل ميبينه، بهش ميگه: خانم اين دوست دختر كه ميگن شمايين؟ * انسان با 3 بوسه تكميل ميشود: 1)بوسه ي مادر كه با آن پا به عرصه خاكي ميگذارد 2) بوسه ي عشث قكه با آن يك عمر زندگي ميكند 3)بوسه خاك كه با ان پا به عرصه ابديت ميگذارد
|
About
Archivesمهر 1388شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 Links
محمدبصیر سلیمانخیل
مسافر بلخ |
میدونم زندگی دست آدمو
